Radomski Kirkut założono w 1831 roku. Zgodnie z tradycją ulokowano go w znacznej odległości od miasta,
na terenie wsi Dzierzków (obecnie dzielnica Radomia).
Cmentarz nieczynny jest od drugiej wojny światowej, podczas której został zdewastowany.
Obecnie odrestaurowany i odwiedzany z okazji różnych świąt przez młodzież żydowską.
Do naszych czasów ocalała niewielka liczba macew (tablic nagrobnych).
Mimo wszystko miejsce warte odwiedzenia.

W XIX wieku Żydzi stanowili dość liczną grupę na terenie Radomia.
Kilkukrotne próby wysiedlenia ich z Radomia okazywały się nieskuteczne.
Większość z nich zamieszkiwała w podradomskich wioskach,
ale prowadzili oni działalność gospodarczą na terenie miasta,
co wywoływało liczne spory i konflikty z katolikami.
Zakończenie tych konfliktów nastąpiło w 1837 roku z chwilą utworzenia
oficjalnego rewiru żydowskiego przy ulicy Wałowej, gdzie Żydzi mogli się osiedlać
i bez problemów prowadzić na tym terenie swoje interesy, dzięki temu zasilali kasę miejską
poprzez wnoszenie obowiązujących wszystkich mieszkańców miasta opłat i podatków.
W centrum Radomia zezwalano zamieszkać jedynie żydowskiej elicie, czyli posiadaczom odpowiednich kapitałów.
Byli to z reguły bankierzy, hurtownicy, lekarze i prawnicy.
Od tej chwili ludność pochodzenia żydowskiego wpisała się na stałe w krajobraz miasta,
czego świadectwem było wybudowanie synagogi oraz szpitala starozakonnych,
a także wspomnianego wcześniej cmentarza.